![\"deKONSTRUKCJA_plakat_480px\"](\"http:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/wp-content\/uploads\/2011\/12\/deKONSTRUKCJA_plakat_480px.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
\n
„Mamy marzenia do spe\u0142nienia”<\/strong><\/p>\n „Wi\u0119cej zrozumienia dla naszego pokolenia”<\/strong><\/p>\n „Nie damy pogrze\u015b\u0107 indywidualno\u015bci”<\/strong><\/p>\n „Precz z matur\u0105”<\/strong><\/p>\n „P\u00f3\u0142 roku wakacji bez edukacji”<\/strong><\/p>\n To tylko niekt\u00f3re postulaty skandowane przez manifestuj\u0105cych w pochodzie niezadowolonych licealist\u00f3w. Tak na dziedzi\u0144cu teatralnym zaczyna si\u0119 sztuka, przygotowana przez uczni\u00f3w LO w \u015awiebodzicach pod opiek\u0105 pracownik\u00f3w „Teatru Dramatycznego”, w ramach projektu edukacyjnego „Teatralna Dekonstrukcja”.<\/p>\n <\/p>\n Jest ona dyskusj\u0105 z przedstawieniem „Diamenty, to w\u0119giel, kt\u00f3ry wzi\u0105\u0142 si\u0119 do roboty” autorstwa P. Demirskiego i M. Strz\u0119pki i dalekim echem „Wujaszka Wani”. M\u0142odzi tw\u00f3rcy, id\u0105c za przyk\u0142adem pierwowzor\u00f3w, podejmuj\u0105 te same i odwieczne problemy: wykluczenia, odrzucenia, straconych z\u0142udze\u0144 i niespe\u0142nionych marze\u0144. Istotn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105 jest fakt, \u017ce „Mamy marzenia do spe\u0142nienia” to wypowied\u017a wchodz\u0105cych w \u017cycie ludzi m\u0142odych, kt\u00f3rzy w\u0142a\u015bciwie nie maja jeszcze zbyt wiele do stracenia w sensie materialnym, ale ich do\u015bwiadczenia s\u0105 ju\u017c bardzo traumatyczne.<\/p>\n Rodziny, \u015brodowiska, z kt\u00f3rych si\u0119 wywodz\u0105, przypadki losu nie daj\u0105 im szans, \u017ceby dorosn\u0105\u0107, realizowa\u0107 siebie i sw\u00f3j plan na \u017cycie. Trudny \u017cyciowy start mo\u017ce zmieni\u0107 zapowiedziana przez herolda wizyta ministra o\u015bwiaty. St\u0105d postulaty, st\u0105d nadzieje. I gor\u0105czkowe przygotowania w „Kawiarni 45 minut”, gdzie wizyta na szczeblu ma si\u0119 wydarzy\u0107.<\/p>\n Po\u015bpieszne porz\u0105dki, krz\u0105tanina, niecierpliwe oczekiwanie, podekscytowanie. I wplecione w to wynikaj\u0105ce z dziej\u0105cych si\u0119 zdarze\u0144- historie m\u0142odych ludzi- bardzo smutnej, pogr\u0105\u017conej w depresji, t\u0119skni\u0105cej za dzieci\u0144stwem i ukochan\u0105 babci\u0105 dziewczyny, z\u0142ej kelnerki- skrajnej pesymistki, zakompleksionej i \u017cyj\u0105cej w cieniu swej siostry- perfekcjonistki, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c nie jest ani szcz\u0119\u015bliwa, ani spe\u0142niona; cwaniaczka, kt\u00f3ry chcia\u0142by przej\u015b\u0107 przez \u017cycie, nie m\u0119cz\u0105c si\u0119 zbytnio; zbuntowanej punk\u00f3wy, rozczarowanej tancerki, przejmuj\u0105co zrezygnowanej ci\u0119\u017carnej nastolatki, znerwicowanej sportsmenki, przera\u017caj\u0105co samotnej Barbie, agresywnej i wulgarnej dziewczyny z patologicznej rodziny, kt\u00f3ra dramatycznie marzy o normalno\u015bci, a pod mask\u0105 cynizmu i arogancji skrywa wra\u017cliwo\u015b\u0107 i subtelno\u015b\u0107. S\u0105 te\u017c w tej galerii osoby patrz\u0105ce na \u015bwiat inaczej- optymistka w rastafaria\u0144skich barwach, nawo\u0142uj\u0105c\u0105 do dzia\u0142ania, energiczna i u\u015bmiechni\u0119ta pomimo wszystko i kelner- artysta, kt\u00f3ry w padaj\u0105cym deszczu dostrzega urod\u0119 \u015bwiata i pretekst do w\u0142o\u017cenia kaloszy w kwiaty. Oni te\u017c maj\u0105 swoje smutne historie, te\u017c mieli marzenia, ale nadal staraj\u0105 si\u0119 nie straci\u0107 z oczu s\u0142o\u0144ca, ptak\u00f3w i rado\u015bci \u017cycia.<\/p>\n Gdy tak czekaj\u0105 na ministra o\u015bwiaty, kt\u00f3ry ma spe\u0142ni\u0107 ich postulaty i radykalnie odmieni\u0107 los, i \u0107wicz\u0105 powitania, nerwowo spogl\u0105daj\u0105 na zegarki, z niecierpliwo\u015bci\u0105 wypatruj\u0105 – pojawia si\u0119 herold z wiadomo\u015bci\u0105, \u017ce oczekiwany go\u015b\u0107 nie przyb\u0119dzie, gdy\u017c jest zaj\u0119ty pisaniem ustaw i inn\u0105 biurow\u0105 robot\u0105. Rozczarowanie i gniew oczekuj\u0105cych kulminuje w pr\u00f3bie spalenia pos\u0142a\u0144ca z\u0142ej nowiny, jednak ten wyjawia im sekret – minister nie istnieje. Analogi\u0119 do tej sytuacji znajduje punk\u00f3wa. Przecie\u017c to nie pierwszy raz \u015bwiat doros\u0142ych pozbawia z\u0142udze\u0144. Gdy pi\u0119ciolatek dowiaduje si\u0119, \u017ce Miko\u0142aj nie istnieje, prze\u017cywa podobny zaw\u00f3d. Jednak nie jest to pow\u00f3d do samob\u00f3jstwa. Trzeba \u017cy\u0107 dalej, pr\u00f3bowa\u0107 spe\u0142nia\u0107 swoje marzenia, gdy\u017c naiwno\u015bci\u0105 jest wierzy\u0107, \u017ce zrobi to za nas stary dziad z siw\u0105 brod\u0105, piwnym brzuchem i worem prezent\u00f3w.<\/p>\n Tak w du\u017cym skr\u00f3cie i uproszczeniu rysuje si\u0119 fabu\u0142a spektaklu. A przes\u0142anie? No c\u00f3\u017c- jedni m\u00f3wi\u0105, \u017ce to mroczna pesymistyczna sztuka, gdy\u017c podejmuje problemy m\u0142odych ludzi z prowincjonalnych miasteczek- braku perspektyw, poczucia wykluczenia- bez propozycji ich rozwi\u0105zania. Inni niepokoj\u0105 si\u0119, ze tak naprawd\u0119 postaci ze spektaklu nie maj\u0105 marze\u0144, tylko konkretne cele do zrealizowania( czy\u017cby\u015bmy przestali marzy\u0107, bujaj\u0105c w ob\u0142okach?). Jeszcze innych szokuje brutalno\u015b\u0107 przedstawionego \u015bwiata i dosadny j\u0119zyk, kt\u00f3rym si\u0119 o nim opowiada. Wielu widz\u00f3w zastanawia\u0142o si\u0119, dlaczego m\u0142odzi tw\u00f3rcy i aktorzy dostrzegaj\u0105 przede wszystkim z\u0142o i beznadziejno\u015b\u0107 tego \u015bwiata. Doro\u015bli przecieraj\u0105 oczy ze zdumienia, jak krytycznie dzieci oceniaj\u0105 \u015bwiat przez nich ukszta\u0142towany. Ile jest goryczy, rozczarowania i g\u0142\u0119bokiego smutku w ich monologach- tak bardzo intymnych, tak drastycznie samodzielnych, tak bole\u015bnie szczerych. W tym kontek\u015bcie „Life is beautiful” to pobo\u017cne \u017cyczenie, a mo\u017ce zakl\u0119cie?<\/p>\n Ja, po pi\u0119ciokrotnym obejrzeniu spektaklu, u\u015bmiecham si\u0119 do r\u00f3\u017cowych okular\u00f3w, kt\u00f3re aktorzy wk\u0142adaj\u0105 w fina\u0142owej scenie sztuki, do piosenki „Sweet Dreams”, kt\u00f3ra ten fina\u0142 wie\u0144czy, do kaloszy w kwiaty i parasoli, kt\u00f3re sama uwielbiam nosi\u0107, gdy pada deszcz. A tak\u017ce do tytu\u0142u spektaklu, kt\u00f3ry podpowiada mi, \u017ce moi podopieczni maj\u0105 marzenia i na pewno postaraj\u0105 si\u0119 je spe\u0142ni\u0107. Dlatego dla mnie, wbrew wszystkiemu, to spektakl z pozytywnym przes\u0142aniem. I cho\u0107 ostatnie s\u0142owa padaj\u0105ce ze sceny, wzi\u0119te w cudzys\u0142\u00f3w przez ton, w jaki zosta\u0142y wypowiedziane, mog\u0142yby mojej interpretacji przeczy\u0107, upieram si\u0119 przy swojej wersji, bo mam do tego prawo. A z reszt\u0105, jak na dobr\u0105 sztuk\u0119 przysta\u0142o, musi by\u0107 w niej jakie\u015b podw\u00f3jne dno.<\/p>\n A sztuka naprawd\u0119 jest dobra. Wymy\u015blona, napisana, opracowana literacko, muzycznie, scenograficznie, choreograficznie, rozpropagowana i brawurowo zagrana przez grup\u0119 14 licealist\u00f3w z pomoc\u0105 profesjonalist\u00f3w z „Teatru Dramatycznego” w Wa\u0142brzychu. Wielkim atutem spektaklu jest jego autentyczno\u015b\u0107, budowana przez zaanga\u017cowanie emocjonalne aktor\u00f3w. Opowiedziane przez nich historie s\u0105 wiarygodne i naprawd\u0119 wzruszaj\u0105. T\u0119 prawdziwo\u015b\u0107 przekazu podkre\u015bla te\u017c mimika, gest, mowa cia\u0142a, ruch. \u015acis\u0142y zwi\u0105zek \u015bwiat\u0142a, muzyki z tre\u015bci\u0105 budowa\u0142 wra\u017cenie dramaturgicznej sekwencyjno\u015bci. Natomiast choreograficzne perseweracje i repetycje wyra\u017anie wskazywa\u0142y na schematyzm i rutynowo\u015b\u0107 ludzkich zachowa\u0144. Wszystkie te zabiegi podkre\u015bla\u0142y r\u00f3wnie\u017c zmienno\u015b\u0107 nastroju- od liryzmu, poprzez smutek, rezygnacj\u0119 po gniew, bunt i destrukcj\u0119- i scala\u0142y histori\u0119 w bardzo sp\u00f3jny kompozycyjnie przekaz.<\/p>\n Chapeau bas!<\/p>\n Ewa Grochowska<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" „Mamy marzenia do spe\u0142nienia” „Wi\u0119cej zrozumienia dla naszego pokolenia” „Nie damy pogrze\u015b\u0107 indywidualno\u015bci” „Precz z matur\u0105” „P\u00f3\u0142 roku wakacji bez edukacji” To tylko niekt\u00f3re postulaty skandowane przez manifestuj\u0105cych w pochodzie niezadowolonych licealist\u00f3w. Tak na...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":397,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-398","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-c19-20112012"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/398","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=398"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/398\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1966,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/398\/revisions\/1966"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/397"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=398"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=398"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/loswiebodzice.net\/webn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=398"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}