\u201ePandemiczny\u201d, \u201eonlinowy\u201d, \u201estreamingowy\u201d – a jednak\u2026 udany. To by\u0142 wyj\u0105tkowy Dzie\u0144 Teatru- obchodzony rokrocznie, chocia\u017c tym razem musia\u0142 si\u0119 odby\u0107 w re\u017cimie covidowym.<\/p>\n
Go\u015bcili\u015bmy wi\u0119c po raz kolejny pani\u0105 Nikol\u0119 Olszak- pedago\u017ck\u0119 Teatru Dramatycznego w Wa\u0142brzychu,<\/em> kt\u00f3ra przygotowa\u0142a uczni\u00f3w do odbioru sztuki Orfi- monodramu w wykonaniu Ireny Sierakowskiej i re\u017cyserii M. Buszewicza. Opowiedzia\u0142a te\u017c o genezie powstania spektaklu \u201ePilnie kupi\u0119 biografi\u0119\u201d, kt\u00f3ry inicjuje dzia\u0142ania projektu Porcelana jest kobiet\u0105<\/em>. \u201eG\u0142\u00f3wnym tematem poszukiwa\u0144 artystycznych b\u0119dzie przemys\u0142owe dziedzictwo miasta \u2013 szczeg\u00f3lnie produkcja porcelany na\u00a0wielk\u0105 skal\u0119. \u00a0Wi\u0105\u017ce si\u0119 to z\u00a0cyklem dzia\u0142a\u0144 mi\u0119dzynarodowego projektu \u201cHistoria znikania \u2013 scenograficzna dekonstrukcja pami\u0119ci\u201d, opieraj\u0105cego si\u0119 na\u00a0wsp\u00f3\u0142pracy Norweskiej Akademii Teatralnej (NTA) \/ \u00d8stfold University College, Teatru Dramatycznego im.\u00a0Jerzego Szaniawskiego w\u00a0Wa\u0142brzychu oraz\u00a0Muzeum Hutnictwa w\u00a0Chorzowie i\u00a0realizowanego przez\u00a0Instytut Teatralny im.\u00a0Zbigniewa Raszewskiego.\u201d<\/p>\n W pi\u0105tkowy wiecz\u00f3r uczniowie uczestniczyli w premierze spektaklu \u201eOrfi\u201d, maj\u0105c okazj\u0119 obejrze\u0107 kolejne odczytanie mitu o Orfeuszu i Eurydyce. Spektakl inspirowany jest komiksem D. Buzzattiego i innymi wersjami tej historii. Wsp\u00f3\u0142czesny Orfi pod\u0105\u017ca do Hadesu, by odzyska\u0107 ukochan\u0105 Eur\u0119. A co na to Eura? Czy dowiemy si\u0119 o jej odczuciach? Co reinterpretacja mitu przez re\u017cysera i aktork\u0119, kt\u00f3ra odtwarza rol\u0119 Orfeusza, m\u00f3wi o kondycji wsp\u00f3\u0142czesnych kobiet w ich relacjach z m\u0119\u017cczyznami? Na ile ta wersja odzwierciedla nasze o nim wyobra\u017cenia? Co nowego wnosi do naszej kulturowej wyobra\u017ani? O spektaklu b\u0119dziemy dyskutowa\u0107 w przysz\u0142ym tygodniu na lekcji, na kt\u00f3r\u0105 ju\u017c zaprosili\u015bmy pani\u0105 N. Olszak.<\/p>\n Na zaj\u0119ciach edukacji teatralnej w 2. klasie odby\u0142y si\u0119 te\u017c \u0107wiczenia aktywizuj\u0105ce w postaci wprawek aktorskich- ta klasa napisa\u0142a i przygotowa\u0142a pr\u00f3b\u0119 czytan\u0105 w\u0142asnego spektaklu. To te\u017c forma obcowania z teatrem -poprzez uczestniczenie w tworzeniu. Kto wie, mo\u017ce gdy minie pandemia, uczniowie odwa\u017c\u0105 si\u0119 stworzy\u0107 w\u0142asne przedstawienie?<\/p>\n Istotn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 sk\u0142adow\u0105 obchod\u00f3w naszego ulubionego \u015bwi\u0119ta jest rozstrzygni\u0119cie konkursu na plakat i recenzj\u0119 teatraln\u0105 spektaklu, obejrzanego na \u017cywo lub w streemingu w trwaj\u0105cym sezonie teatralnym.<\/p>\n Nap\u0142yn\u0119\u0142o wiele prac, kt\u00f3re dowodz\u0105 du\u017cych kompetencji i zdolno\u015bci tw\u00f3rczych ich autor\u00f3w.<\/p>\n A oto laureaci:<\/p>\n <\/p>\n Konkurs na recenzj\u0119:<\/p>\n Nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 otrzyma\u0142a Zofia Brzozowiec<\/strong> za recenzj\u0119 spektakli: \u201e108 kostek cukru\u201d w re\u017c. A. Puszcz, \u201ePani Bovary\u201d w re\u017c. M. Podstawnego, \u201eNiech prawo b\u0119dzie z wami\u2026\u201d w re\u017c. A. Groszy\u0144skiej.<\/p>\n Dwie r\u00f3wnorz\u0119dne nagrody otrzyma\u0142y Wiktoria G\u00f3recka<\/strong> i Julia Kacprzak<\/strong> (obie s\u0105 autorkami recenzji spektaklu pt. \u201e108 kostek cukru\u201d).<\/p>\n <\/p>\n Konkurs na plakat teatralny:<\/p>\n Nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 otrzyma\u0142a Julia Gonet<\/strong>– za plakat do spektakli \u201ePani Bovary\u201d i \u201ePilnie kupi\u0119 biografi\u0119\u201d.<\/p>\n Dwie r\u00f3wnorz\u0119dne nagrody otrzyma\u0142y: Wiktoria Pajor<\/strong> -za plakat do spektaklu \u201ePilnie kupi\u0119 biografi\u0119\u201d<\/p>\n I Amelia Byra<\/strong>– za plakat do spektaklu \u201eCyrano\u201d w re\u017c. K. Raduszy\u0144skiej<\/p>\n Laureatki prac otrzymaj\u0105 nagrody ksi\u0105\u017ckowe i zaproszenia na premier\u0119 ufundowane przez \u201eTeatr Dramatyczny\u201d w Wa\u0142brzychu.<\/p>\n Zwyci\u0119\u017cczyniom gratulujemy.<\/p>\n To by\u0142o udane \u015bwi\u0119to!<\/p>\n <\/p>\n Co opr\u00f3cz imienia przekazuj\u0105 nam przodkowie?<\/strong><\/p>\n Jakie cechy wygl\u0105du, zachowania, niczym niewyt\u0142umaczalne l\u0119ki, czy wspomnienia z pogranicza deja vu, otrzymujemy razem z imieniem po babci, czy ciotce? Czym s\u0105 one spowodowane? Irena Sierakowska<\/strong> odpowiada te pytania w spektaklu pt. \u201e108 kostek cukru\u201d<\/strong> w re\u017cyserii Agaty Puszcz. <\/strong><\/p>\n Jest to monodram z gatunku bardzo intymnych. Opowiada osobist\u0105 histori\u0119 aktorki, kt\u00f3ra dzieli si\u0119 swoimi przemy\u015bleniami i do\u015bwiadczeniami. Sierakowska poszukuje odpowiedzi na pytania: czemu w niekt\u00f3rych miejscach Warszawy dostaje niekontrolowanych atak\u00f3w paniki, albo co w\u0142a\u015bciwie da\u0142o jej imi\u0119 odziedziczone po siostrze swojego dziadka- uczestniczce powstania warszawskiego.<\/p>\n Z odpowiedzi\u0105 przychodzi pami\u0119tnik dawnej Ireny Sierakowskiej, napisany blisko 80 lat temu w okopach walcz\u0105cej stolicy. Adaptuj\u0105c go na deskach teatru, aktorka wciela si\u0119 w swoj\u0105 krewn\u0105. Dos\u0142ownie i w przeno\u015bni. Ubiera epokowy str\u00f3j, zmienia fryzur\u0119, zbiera niezb\u0119dne rekwizyty znalezione w \u201epude\u0142ku pami\u0119ci\u201d i przenosi si\u0119 w czasie. Czytaj\u0105c (czasem urwane) fragmenty pami\u0119tnika, stara si\u0119 zrozumie\u0107, z czym przysz\u0142o stan\u0105\u0107 twarz\u0105 w twarz m\u0142odzie\u017cy tamtych czas\u00f3w. I to w\u0142a\u015bnie ten temat jest drugim dnem monodramu- opowie\u015b\u0107 o m\u0142odych ludziach, przera\u017conych, zmuszonych do wzi\u0119cia w d\u0142o\u0144 karabinu i walki na \u015bmier\u0107 i \u017cycie. Spektakl doskonale obrazuje realia powsta\u0144cze: brak mo\u017cliwo\u015bci powrotu do domu, mimo \u017ce wysz\u0142o si\u0119 tylko na chwil\u0119, bezsilno\u015b\u0107 wobec sytuacji zamykan\u0105 w puszkach z grochem, czy tytu\u0142owe 108 kostek cukru, b\u0119d\u0105cych symbolem nadziei, promieniem s\u0142o\u0144ca w ciemnej rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n Sierakowska doskonale gra na emocjach widz\u00f3w. Na pochwa\u0142\u0119 zas\u0142uguje warstwa fonetyczna monodramu. Dynamiczna instrumentacja g\u0142oskowa, elementy stepowania, ruch- oddaj\u0105c wiele wra\u017ce\u0144 d\u017awi\u0119kowych, buduj\u0105 napi\u0119cie. Aktorka gra na wa\u017cny i osobisty temat, nie wprawiaj\u0105c przy tym widz\u00f3w w uczucie dyskomfortu. W spektaklu wa\u017cn\u0105 rol\u0119 pe\u0142ni\u0105 rekwizyty. Przemy\u015blanie i celowo wykorzystane, s\u0105 dope\u0142nieniem historii. Tworz\u0105 warstw\u0119 niewidzian\u0105 oczami cz\u0142owieka- ma\u0142e szczeg\u00f3\u0142y wy\u0142apywane tylko przez przydro\u017cn\u0105 figurk\u0119 Matki Boskiej, czy obcas, kt\u00f3ry odpad\u0142 od buta w czasie ucieczki. Dzi\u0119ki nim widz buduje pe\u0142niejszy obraz powsta\u0144czej Warszawy \u201944 roku i ma mo\u017cliwo\u015b\u0107 wczucia si\u0119 w\u00a0 aur\u0119 tego miejsca i czasu. Rekwizyty stanowi\u0105 ponadto repliki oryginalnych pami\u0105tek dawnej Ireny, znalezionych przy jej notatniku. Jednak tym, co najbardziej wyr\u00f3\u017cnia \u201e108 kostek cukru\u201d, jest niezwyk\u0142a atmosfera, buduj\u0105ca w kameralnym gronie poczucie uto\u017csamienia i blisko\u015bci z bohaterami opowie\u015bci. Widz, do\u015bwiadczaj\u0105c wydarze\u0144 w spektaklu, mo\u017ce odnale\u017a\u0107 w sobie cz\u0105stk\u0119 Ireny Sierakowskiej. Tej dawnej, b\u0105d\u017a obecnej. Mo\u017ce tak\u017ce odwo\u0142a\u0107 si\u0119 pami\u0119ci\u0105 do w\u0142asnych przodk\u00f3w, pozostawiony z refleksj\u0105 przekazywania czego\u015b wi\u0119cej ni\u017c imienia.<\/p>\n Monodram \u201e108 kostek cukru\u201d jest zdecydowanie wart obejrzenia. To spektakl dotycz\u0105cy trudnych czas\u00f3w, kt\u00f3ry, w odr\u00f3\u017cnieniu do wi\u0119kszo\u015bci dzie\u0142 o tematyce\u00a0 wojennej, nie pozostawia widza z uczuciem przyt\u0142oczenia, czy smutku. \u015awietnie zagrany, dynamiczny,\u00a0 oryginalny w swojej konwencji, buduj\u0105cy poczucie blisko\u015bci ze swoimi nigdy niepoznanymi krewnymi- daje, tak jak tytu\u0142owe kostki, motywacj\u0119 do refleksji, nadziej\u0119 i promie\u0144 ciep\u0142a w trudnych czasach, w jakich przysz\u0142o nam dzisiaj budowa\u0107 swoje \u017cycie. Stanowi tak\u017ce swoist\u0105 zach\u0119t\u0119 do zag\u0142\u0119bienia si\u0119 w swoj\u0105 osobist\u0105 histori\u0119 rodzinn\u0105 i pr\u00f3by odszukania w sobie i swoich przodkach czego\u015b magicznego, metafizycznego, mo\u017cliwego do odczucia i zrozumienia tylko przez nas samych.<\/p>\n Zofia Brzozowiec<\/p>\n\n\t\t